Apologetami byli różni ludzie. Nie było tutaj jednej wielkiej reguły, według której "werbowano" by ich. Apologetami nazywano zarówno teoretyków, jak i praktyków, których zadaniem było przede wszystkim propagowanie filozofii chrześcijańskiej zamiast jej tworzenie. Apologeci polemizowali zarówno z poganami, jak i heretykami, potępiali lub uwielbiali filozofię helleńską. Zróżnicowanie więc apologetów było ogromne. Spośród apologetów wschodu często wymienia się Justyna, jako jednego z najwybitniejszych filozofów tamtego okresu. Człowiek ten pochodził z Palestyny, żył w latach 106-166 (końcowa data umowna). Do wczesnych lat zafascynowany był filozofią jako taką. Miał do czynienia z wieloma szkołami i nurtami filozoficznymi, w tym z szkołą stoicką oraz neoplatońską. Jednak jego dotychczasowe upodobania filozoficzne zostały zamienione na myśl chrześcijańską gdy tylko się z nią zetknął. Jest autorem dwóch apologii chrześcijaństwa, a także Dialogu z Żydem Tryfonem, który w swej naturze był apologetyczny.